Een kwaadaardig gezwel, meestal van het endometrium (baarmoederslijmvlies), de binnenbekleding van de baarmoeder
Baarmoederkanker is een van de meest voorkomende soorten kanker van de vrouwelijke geslachtsorganen. Ongeveer één op de zestig vrouwen krijgt ermee te maken.
De meeste soorten baarmoederkanker gaan uit van het endometrium (de binnenwand van de baarmoeder).
De oorzaak voor baarmoederkanker is niet duidelijk. De ziekte komt vaker voor bij vrouwen tussen 55 en 65 jaar en bij vrouwen die een hoger dan normaal gehalte van het geslachtshormoon oestrogeen hebben of hebben gehad.
Veel oestrogenen kunnen aanwezig zijn bij overgewicht en bij bepaalde aandoeningen, zoals het polycysteus-ovariumsyndroom. Ook vrouwen met een late menopauze (boven 52 jaar) en die geen kinderen hebben, hebben meer kans op baarmoederkanker, evenals dikke vrouwen. Er wordt dan in het vetweefsel meer oestrogeen aangemaakt.
Het belangrijkste symptoom van baarmoederkanker is abnormaal vaginaal bloedverlies.
- Bij vrouwen na de menopauze: vaginaal bloedverlies langer dan een jaar na de laatste menstruatie.
- (Zelden) bij vrouwen vóór de overgang: zwaardere bloedingen dan tijdens de normale menstruatie (zie Menorragie, Menorragie), maar vooral onregelmatig bloedverlies, tussen de menstruaties door of na het hebben van geslachtsgemeenschap.
Als baarmoederkanker niet wordt behandeld, kan de kanker zich uitbreiden naar de eileiders en de eierstokken en naar andere organen, waaronder de longen en soms ook de lever.
Als uw arts aan de hand van uw klachten vermoedt dat u baarmoederkanker zou kunnen hebben, wordt na een inwendig onderzoek veelal eerst echoscopisch onderzoek (Echografie (echoscopie)) verricht. Hierbij wordt de dikte van het baarmoederslijmvlies gemeten. Is dit verdikt, dan kan wat weefsel van het endometrium worden weggenomen voor onderzoek (zie Biopsie van het endometrium, Biopsie van het endometrium (test)).
Geven deze onderzoeken geen uitsluitsel, dan zal de arts vaak een hysteroscopie en/of curettage adviseren om meer weefsel uit de baarmoeder te verwijderen voor onderzoek.
Bij een curettage wordt de baarmoederhals opgerekt, en met een lepelvormig instrument wordt van de binnenzijde van de baarmoeder endometriumweefsel weggeschraapt. Dit weefsel wordt op kankercellen onderzocht. Vaak wordt een curettage verricht in aansluiting op een hysteroscopie.
Als er baarmoederkanker wordt vastgesteld, is onderzoek naar mogelijke uitzaaiingen mogelijk, bijvoorbeeld een röntgenfoto van de longen (Röntgenopname (test)) of bloedonderzoek om de werking van de lever te bepalen.
De behandeling van baarmoederkanker hangt af van het stadium van de kanker en van aanwijzingen over uitzaaiingen. Bijna altijd is goede behandeling mogelijk door een baarmoederverwijdering (zie Hysterectomie). Ook de eileiders en eierstokken worden weggenomen, en de buikholte wordt geïnspecteerd om te zien of er tekenen zijn van verdere uitbreiding.
Is gebleken bij een voorafgaande curettage dat de tumor zich heeft uitgebreid tot in de baarmoederhals, dan zal een uitgebreide, radicale baarmoederverwijdering plaatsvinden, waarbij ook lymfklieren worden meegenomen. Afhankelijk van de plaats van de kanker in de baarmoeder en de diepte van groei in de baarmoederspierwand, is het nogal eens wenselijk om na de operatie te bestralen (Radiotherapie (bestraling) (behandeling)) om mogelijke overgebleven kankercellen te doden. De prognose voor baarmoederkanker hangt af van de vraag of het in een vroeg stadium ontdekt is. Meestal is dat het geval; de levensprognose is dan vaak heel goed.
- Leeftijd
- Komt vooral voor tussen 55 en 65 jaar
- Kan soms een rol spelen
- Leefwijze
- Overgewicht en geen kinderen hebben gebaard vormen risico-factoren
- Erfelijkheid
- Kan soms een rol spelen
