Drang tot gokken die iemands leven beheerst
Bij dwangmatig of pathologisch gokken heeft iemand een aandrang tot gokken die zijn leven domineert. Het lichaam en de geest dwingen hiertoe. Gokverslaafden geven steeds meer geld uit om hun kick te krijgen. Kenmerkend voor gokverslaafden is dat ze zich niet aan zichzelf vooraf gestelde grenzen kunnen houden (zolang, tot dat bedrag, enzovoort). De grens wordt als hij is bereikt, steeds iets verlegd. Ze bouwen grote schulden op en kunnen liegen, stelen en frauderen om met gokken door te kunnen gaan, ongeacht de invloed die dit op gezin, werk en sociaal leven heeft.
Gokverslaving komt meer voor bij mannen en ontstaat meestal voor het vijfentwintigste jaar. Een ouder met alcohol- of gokverslaving verhoogt het risico. Een volwassene die gokt, heeft een verhoogde kans om daaraan verslaafd te raken. Een gokverslaafde lijkt vaak optimistisch, levendig en vol zelfvertrouwen in het leven te staan. Gokverslaving kan echter gerelateerd zijn aan psychische stoornissen, zoals angststoornissen, depressies en antisociale persoonlijkheidsstoornis.
Als iemand gokverslaafd is, gaat een gezinslid of vriend vaak als eerste naar de dokter. De verslaafde wordt onderzocht op psychische stoornissen, zoals een angststoornis of depressie. Een zelfhulpgroep kan steun bieden aan de verslaafde, en vaak kan zo’n groep ook familie en vrienden helpen bij hun pogingen de verslaafde gokker te steunen.
Psychotherapie kan nuttig zijn als de verslaafde al eens een periode van drie maanden van het gokken heeft weten af te zien. In het algemeen werkt de therapie het best als de verslaafde al enige beheersing over zijn drang tot gokken heeft verkregen.
- Leeftijd
- Ontwikkelt zich meestal rond 25 jaar
- Gokken in de adolescentie is een risicofactor
- Geen factor van betekenis
- Geslacht
- Komt meer voor bij mannen
- Leefwijze
- Gokken in de adolescentie is een risicofactor
- Erfelijkheid
- Geen factor van betekenis