Spontane beëindiging van een zwangerschap voor week 16, ook wel een spontane abortus genoemd
De kans op een miskraam neemt toe met de leeftijd. Voor vrouwen beneden de 35 jaar is de kans dat een zwangerschap in een miskraam eindigt, ongeveer één op tien. Tussen de 35 en 40 jaar eindigt één op de vijf à zes zwangerschappen in een miskraam, en tussen de 40 en 45 jaar één op drie. Boven de 45 jaar is dit voor de helft van de zwangerschappen het geval. De meeste miskramen doen zich in de eerste veertien weken van de zwangerschap voor, en sommige al zo vroeg dat de vrouw niet eens weet dat ze zwanger is. Over het algemeen krijgen vrouwen bij een miskraam vaginaal bloedverlies en krampende buikpijn.
De oorzaak van bijna alle miskramen is een aanlegstoornis, een chromosoomafwijking die al bij de bevruchting ontstaat. Het gaat in de regel niet om erfelijke afwijkingen, zodat er geen gevolgen zijn voor een volgende zwangerschap. Vroege miskramen komen iets meer voor bij meerlingzwangerschappen (zie Problemen bij meerlingzwangerschap).
Extreme vroeggeboorte (tussen week 16 en 26) kan het gevolg zijn van een zwakke baarmoederhals (zie Baarmoederhalsinsufficiëntie), een afwijkende vorm van de baarmoeder (aangeboren of DES-dochter), zeer zelden bij vleesbomen. Vaak is geen duidelijke oorzaak te achterhalen.
Bij bloedverlies en een gesloten baarmoedermond spreekt men over een dreigende miskraam. Echoscopisch onderzoek kan dan aantonen of de zwangerschap intact is of niet. Blijkt het hartje te kloppen, dan is de kans dat het alsnog een miskraam wordt over het algemeen zeer klein. Klopt het hartje niet, of is de vruchtzak kleiner dan verwacht zou worden, dan is de kans zeer groot dat het daadwerkelijk een miskraam betreft. Neemt het bloedverlies toe, en komt het zwangerschapsproduct naar buiten, dan spreekt men van een miskraam in gang.
Bij een miskraam in gang is er dus meestal geen levende foetus en staat de baarmoederhals open. Dit gaat vaak gepaard met pijn, doordat de baarmoederspier samentrekt om de zwangerschap uit te drijven. De pijn kan wisselen tussen lichte ongesteldheidspijn en hevige pijn. Naarmate de zwangerschap verder gevorderd is, kan het bloedverlies heviger zijn, soms gepaard gaande met stolsels. Men noemt een miskraam compleet als de baarmoeder na afloop leeg is, en het hele zwangerschapsproduct is uitgedreven. Een miskraam is incompleet als er nog een rest in de baarmoeder is achtergebleven. Veelal is dan een curettage nodig.
Bij een niet-intacte zwangerschap is er soms geen foetus te zien, of is er geen hartactie van de foetus zichtbaar bij echoscopisch onderzoek. Bloedverlies en pijn zijn nog niet aanwezig, omdat de baarmoeder nog niet begonnen is met samentrekken. De baarmoederhals is dan ook nog gesloten. Soms worden zwangerschapssymptomen, zoals misselijkheid, minder. Soms ontdekt men de miskraam pas doordat de baarmoeder niet voldoende gegroeid is, omdat er geen hartje van de foetus te horen is, of als toevalsbevinding bij het maken van een echo.
Meestal wordt met behulp van een speculum de baarmoederhals bekeken om een andere oorzaak van bloedverlies uit te sluiten. Vaak wordt een echo gemaakt om te bezien of de zwangerschap intact is, al kan het belangrijk zijn te bedenken dat een echo niets verandert aan de uitkomst van de zwangerschap. Staat de baarmoederhals open en is de miskraam in gang, dan kan meestal worden afgewacht of de miskraam compleet naar buiten komt. Het bloedverlies en de pijn worden dan vanzelf minder. Blijft het bloedverlies aanhouden, en is de miskraam incompleet, dan is een curettage noodzakelijk.
Bij bloedverlies en een echoscopisch aangetoonde intacte zwangerschap, is de kans dat zich alsnog een miskraam ontwikkelt, uitermate klein. U kunt dan gewoon afwachten. Bedrust heeft geen zin. Bij een miskraam in gang hangt de behandeling af van de vraag of deze compleet of incompleet is. U kunt gerust pijnstillers gebruiken. Bij een incomplete miskraam wordt u kortdurend in het ziekenhuis opgenomen om achtergebleven weefsel operatief te verwijderen (curettage). Bij een complete miskraam is geen verdere behandeling noodzakelijk. Bij een niet-intacte zwangerschap kunt u afwachten totdat de miskraam vanzelf op gang komt. Als dit niet gebeurt, kunnen tabletten worden gegeven of kan een curettage worden gedaan.
Het is altijd verdrietig een miskraam te hebben en het verlangen naar een kind niet verwezenlijkt te zien worden. Maakt u zich zorgen over toekomstige zwangerschappen, praat hier dan over met verloskundige of arts. Medisch gezien is er geen reden een bepaalde tijd te wachten voor u weer probeert zwanger te worden.
De meeste vrouwen die een miskraam hebben gehad, hebben bij volgende zwangerschappen geen problemen. Sommige vrouwen krijgen herhaaldelijk een miskraam, waarvoor slechts zelden een oorzaak wordt gevonden en een behandeling mogelijk is.
- Leeftijd
- Is soms te wijten aan een erfelijke of chromosomale afwijking van de foetus
- De kans op een miskraam neemt toe met de leeftijd
- Erfelijkheid
- De kans op een miskraam neemt toe met de leeftijd
- Leefwijze
- De kans op een miskraam neemt toe met de leeftijd
