Vernauwing van de mitralisklep, waardoor de bloedstroom in het hart beperkt wordt
De mitralisklep zit tussen de linkerboezem en linkerkamer. Bij mitralisstenose is de klepopening vernauwd, waardoor de bloedstroom vanuit de boezem beperkt wordt. Het hart moet harder werken om bloed door de vernauwde klep te pompen, waardoor er chronisch hartfalen (Chronisch hartfalen) kan ontstaan. Mitralisstenose komt bij vrouwen vaker voor en kan zich in combinatie met mitralisinsufficiëntie (Mitralisinsufficiëntie) ontwikkelen.
Mitralisstenose is bijna altijd het gevolg van beschadiging van de klep door een aanval van acuut reuma (Acuut reuma). Die aandoening is nu zeldzaam in de ontwikkelde landen; in de VS komt mitralisstenose het vaakst voor bij oudere mensen die acuut reuma in hun jeugd hebben opgelopen. Een enkele keer is mitralisstenose al bij de geboorte aanwezig.
De volgende klachten ontwikkelen zich meestal geleidelijk:
- vermoeidheid;
- kortademigheid, aanvankelijk na inspanning, later ook tijdens rust;
- hartkloppingen (zich bewust zijn van een onregelmatige of abnormaal snelle hartslag).
Als de stenose verergert, kunnen daar de klachten van hartfalen bij komen, zoals vocht in de weefsels, wat vooral bij de enkels zichtbaar is.
Soms slaan de boezems onregelmatig en snel (zie Boezemfibrilleren, Boezemfibrilleren). Er kunnen bloedstolsels ontstaan op de wand van de linkerboezem, omdat die niet volledig leeggepompt wordt. Afbrekende stukjes kunnen bloedvaten elders in het lichaam blokkeren. Als het stolsel een slagader naar de hersenen blokkeert, kan dat tot een beroerte leiden (Beroerte).
De arts zal u onderzoeken en waarschijnlijk een elektrocardiogram (Elektrocardiografie () laten maken om de elektrische activiteit van het hart te kunnen beoordelen. Met een echocardiogram kunnen de binnenkant van het hart en de beweging van de hartkleppen worden bekeken. Soms wordt er een röntgenfoto gemaakt (Röntgenopname (test)). De ernst van de stenose kan worden beoordeeld door een katheter via een bloedvat in het hart te brengen. De katheter is verbonden met een apparaat waarmee men de druk aan weerszijden van de klep kan meten.
De arts zal meestal medicijnen voorschrijven om de klachten te onderdrukken. Plaspillen (Diuretica) drijven het teveel aan vocht in het lichaam af, waardoor de kortademigheid afneemt. Middelen tegen hartritmestoornissen (Geneesmiddelen tegen ritmestoornissen) corrigeren een abnormaal hartritme. Antistollingsmiddelen (Thrombolytica) verminderen het gevaar op de vorming van bloedstolsels in het hart.
Soms kan een ballonvalvuloplastiek de oplossing vormen, een techniek waarbij een katheter met een ballonnetje aan de punt in het hart wordt gebracht, waarbij het ballonnetje in de klep kort wordt opgeblazen om de opening te vergroten. De klep kan ook operatief worden gerepareerd of vervangen (zie Hartklepvervanging, Hartklepvervanging (behandeling)).
Een slecht functionerende of nieuwe klep raakt sneller ontstoken. Om infecties te voorkomen, gebruikt men vaak eenmalig antibiotica (Antibiotica) voorafgaand aan niet-steriele ingrepen. Na een ballonvalvuloplastiek kan de mitralisstenose terugkeren, vaak al na een jaar. De vooruitzichten na een klepoperatie zijn mede afhankelijk van de leeftijd waarop de operatie plaatsvindt en het type van de gebruikte hartklep.
- Leeftijd
- Komt vaker voor boven 40 jaar
- Geen factoren van betekenis
- Geen factoren van betekenis
- Geslacht
- Komt vaker bij vrouwen voor
- Erfelijkheid
- Geen factoren van betekenis
- Leefwijze
- Geen factoren van betekenis
