Een beenmergkanker waarbij abnormale antilichaamproducerende witte bloedlichaampjes gaan woekeren
De ziekte van Kahler (multipel myeloom) is een zeldzame, levensbedreigende vorm van beenmergkanker. De ziekte tast plasmacellen aan, de witte bloedlichaampjes die normaal antilichamen tegen infecties produceren. Bij Kahler worden de plasmacellen abnormaal en beginnen te woekeren, waardoor de productie van normale rode bloedlichaampjes, normale witte bloedlichaampjes en bloedplaatjes verstoord raakt.
De abnormale plasmacellen produceren abnormale antilichamen, en de productie van normale antilichamen loopt terug. Mensen met Kahler zijn daarom erg kwetsbaar voor infecties. De abnormale plasmacellen vernietigen bovendien botweefsel, waardoor er een overmaat aan calcium in de bloedstroom komt.
Als er weinig rode bloedlichaampjes zijn, kan het bloed minder zuurstof vervoeren (zie Anemie). Een tekort aan bloedplaatjes, die een rol spelen bij het dichten van beschadigde bloedvaten, kan tot aanhoudende bloedingen leiden (zie Trombocytopenie).
- Botverlies bij Kahler
- Dit is een röntgenfoto van de schedel van een patiënt met Kahler. De talloze dunne plekken zijn het gevolg van plaatselijk botverlies.
De volgende symptomen van Kahler zijn het gevolg van de verstoring van de productie van bloedcellen in het beenmerg en de afbraak van botweefsel:
- vermoeidheid, bleke huid en kortademigheid bij inspanning vanwege anemie;
- pijn in de botten, meestal in de ruggengraat, door de vermenigvuldiging van plasmacellen in het beenmerg;
- terugkerende infecties;
- bloedingen van neus en tandvlees;
- blauwe plekken zonder dat men zich heeft gestoten;
- dorst, vaak moeten urineren en verstopping door veel calcium in het bloed.
Het calciumverlies in het botweefsel kan tot broze botten leiden. Hoge gehalten aan calcium en abnormale antilichamen in het bloed kunnen tot nierfalen leiden.
De arts zal bloedtesten laten doen om te kijken hoeveel bloedcellen en abnormale antilichamen er in het bloed zitten. Omdat deze antilichamen via de urine worden uitgescheiden, zal ook de urine worden getest. Ook kunnen er cellen uit het beenmerg worden gehaald om te worden onderzocht (zie Beenmergpunctie en botboring). Op röntgenfoto’s is te zien of er botverlies heeft plaatsgevonden.
De behandeling bestaat meestal uit chemotherapie en corticosteroïden. De intensiteit van de behandeling hangt van de leeftijd en van de algemene conditie van de patiënt. Bij hevige pijn in de botten wordt radiotherapie gegeven en bij ernstige anemie zijn bloedtransfusies noodzakelijk. Infecties kunnen met antibiotica worden behandeld. De hoge calciumbloedwaarden worden bestreden met bisfosfonaten (zie Medicijnen voor botziekten). Door veel vochttoediening of heel veel drinken gaat het calciumniveau ook omlaag.
De vooruitzichten variëren. De laatste jaren zijn er erg veel nieuwe behandelingen voor de ziekte van Kahler bijgekomen, waardoor de prognose steeds beter wordt. Ook wordt vaak een beenmergtransplantatie toegepast. De meeste mensen leven tegenwoordig tot meer dan vijf jaar na het stellen van de diagnose.
- Leeftijd
- Vanaf 40 jaar steeds algemener bij het ouder worden; komt het meest voor bij mensen rond 70 jaar
- Geen factoren van betekenis
- Geen factoren van betekenis
- Geslacht
- Geen factoren van betekenis
- Erfelijkheid
- Geen factoren van betekenis
- Leefwijze
- Geen factoren van betekenis
