Myalgische encefalomyelitis (ME); voortdurende vermoeidheid en een reeks andere symptomen, die ten minste zes maanden aanhouden
Het chronischevermoeidheidssyndroom of myalgische encefalomyelitis (ME) is een complexe ziekte die lange tijd hevige vermoeidheid met zich meebrengt. De aandoening kan zeer ondermijnend zijn en maanden tot jaren duren.
Doordat de symptomen zo variabel zijn en er geen test bestaat waarmee de diagnose kan worden bevestigd of uitgesloten, wordt de aandoening niet altijd zo benoemd. De aandoening komt het meest voor bij vrouwen tussen 25 en 45 jaar, maar kan kinderen en volwassen mannen en vrouwen van iedere leeftijd en iedere etnische groep treffen.
De oorzaak van het chronischevermoeidheidssyndroom is onbekend, maar waarschijnlijk is er een aantal factoren bij betrokken. In sommige gevallen ontwikkelt het syndroom zich na herstel van een virusinfectie of na een psychisch trauma, bijvoorbeeld na een sterfgeval. In andere gevallen is er niets aan voorafgegaan. Soms is het chronischevermoeidheidssyndroom gerelateerd aan een depressie, hoewel oorzaak en gevolg hier onduidelijk zijn.
Aantal en ernst van de klachten kunnen variëren. De belangrijkste zijn:
- het gevoel helemaal nergens meer energie voor te hebben;
- langdurige ernstige vermoeidheid;
- vermindering van het kortetermijngeheugen of de concentratie;
- pijnlijke keel;
- gevoelige lymfeklieren;
- spier- en gewrichtspijn zonder zwelling of roodheid;
- niet-verkwikkende slaap;
- hoofdpijn;
- lang moe zijn en zich niet goed voelen, zelfs na lichte inspanning.
Veel mensen met het chronischevermoeidheidssyndroom vertonen ook symptomen van depressiviteit, zoals verlies van interesse in hun werk en hobby’s of nervositeit (zie Angststoornis). De mogelijkheid bestaat dat allergieën, zoals eczeem en allergische astma, erger worden bij ME.
De dokter kan een chronischevermoeidheidssyndroom vermoeden als u langer dan zes maanden zonder duidelijke oorzaak voortdurend moe bent geweest en ten minste vier van de hiervoor genoemde symptomen hebt. Aangezien echter een aantal andere aandoeningen ook chronische vermoeidheid als symptoom heeft, bijvoorbeeld hypothyreoïdie, suikerziekte en bloedarmoede, kan het noodzakelijk zijn andere oorzaken uit te sluiten.
De huisarts zal waarschijnlijk een lichamelijk onderzoek uitvoeren en u naar psychische problemen vragen, zoals depressiviteit. Ook kan bloed worden afgenomen om te onderzoeken op een onderliggende aandoening. Aangezien er geen test is waarmee de ziekte kan worden aangetoond, kan het onderzoek nogal wat tijd in beslag nemen.
Hoewel er geen behandeling voor het chronischevermoeidheidssyndroom is, is er een aantal maatregelen dat u zelf kunt nemen zie Omgaan met chronischevermoeidheidssyndroom). De arts kan medicijnen geven om bepaalde symptomen te verlichten. Voor hoofdpijn en spier- en gewrichtspijn kunnen bijvoorbeeld pijnstillers (
NSAID’s
, Analgetica) helpen. Antidepressiva kunnen verbetering van de toestand geven, ook al bent u niet depressief. De arts kan u een praatgroep (Een groepstherapie volgen (techniek)) aanraden waar lotgenoten u helpen om met uw ziekte om te leren gaan en waar u steun krijgt. Ook cognitieve therapie en gedragstherapie (Gedragstherapie) zijn nuttig. Ontspanningsoefeningen, yoga en tai chi kunnen helpen stress te verminderen en te vermijden.
Het chronischevermoeidheidssyndroom is een langdurige aandoening. Veel mensen merken dat hun klachten het ergst zijn gedurende de eerste een à twee jaar. In meer dan de helft van de gevallen gaat de ziekte na een aantal jaren geheel over. Bij sommige mensen is het gedurende een aantal jaren een komen en gaan van symptomen.
- Leeftijd
- Komt het meest voor tussen 25 en 45 jaar
- Geen factor van betekenis
- Geen factor van betekenis
- Geslacht
- Komt meer voor bij vrouwen
- Erfelijkheid
- Geen factor van betekenis
- Leefwijze
- Geen factor van betekenis
