Veranderingen in het eetgedrag die op psychische stress kunnen duiden
Eetproblemen bij kinderen komen heel vaak voor, ongeveer bij één op de tien kinderen. Meestal horen de problemen bij het opgroeien en verdwijnen ze naarmate het kind ouder wordt. Aanhoudende eetproblemen kunnen te maken hebben met stress in het gezin.
Sommige kinderen lijken te weinig te eten of doen moeilijk over hun eten. Andere kinderen eten te veel of hebben erge trek in vreemde niet-eetbare dingen.
Voedsel weigeren is vaak een manier waarop een peuter zijn onafhankelijkheid probeert te bevestigen; het probleem wordt ernstig als de normale groei of gewichtstoename eronder te lijden heeft. Als oudere kinderen voedsel weigeren, kan dit te wijten zijn aan emotionele stress en het kan, in een ernstig geval, een teken zijn van anorexia nervosa, vooral bij meisjes. Verminderde eetlust is niet hetzelfde als voedsel weigeren en komt tijdens ziekten in de jeugd veel voor. Soms kan het door zorgen worden veroorzaakt.
Ongeveer één op de vier kinderen doet moeilijk over eten. Het kind wil dan per se alleen bepaalde dingen eten, maar dit leidt alleen tot problemen als het voedingspatroon erg eenzijdig wordt.
Pica is een sterke behoefte aan niet-eetbare dingen, zoals aarde, steenkool of krijt. Deze aandoening kan soms gevaarlijk zijn. Aan oude verflagen likken of die opeten, kan een ernstige loodvergiftiging teweegbrengen. Pica komt meestal voor bij kinderen die andere gedragsproblemen hebben en is in een enkel geval het gevolg van een gebrek aan ijzer.
Te veel eten leidt tot zwaarlijvigheid. Een kind eet soms uit behoefte aan troost of omdat hij of zij zich verwaarloosd of onzeker voelt.
Als uw kind niet wil eten, kunt u een aantal praktische maatregelen nemen (zie ZELFHULP: Uw kind aanmoedigen te eten). Als een kind niet aankomt, afvalt of pica heeft, moet u ermee naar de arts. Als het probleem wordt veroorzaakt door zorgen of emotionele stress, zal de arts uw kind naar een kinderpsycholoog of -psychiater verwijzen.
- Leefwijze
- Een stressvolle gezinssituatie vormt een risicofactor
- Risicofactoren afhankelijk van soort
- Geen factor van betekenis
- Leeftijd
- Risicofactoren afhankelijk van soort
- Geslacht
- Risicofactoren afhankelijk van soort
- Erfelijkheid
- Geen factor van betekenis