Een groep middelen die virale infecties kunnen beperken of kankercellen vernietigen
- interferon-alfa
- interferon-bèta
- interferon-gamma
Interferonen vormen een groep eiwitten die in het lichaam worden aangemaakt bij een virale infectie. Synthetische versies van deze stoffen worden gebruikt als geneesmiddel tegen verschillende aandoeningen. Het betreft drie soorten interferonen: alfa, bèta en gamma. Elke soort heeft een andere chemische samenstelling en andere toepassingsmogelijkheden.
Interferon-alfa wordt gebruikt bij mensen met chronische hepatitis B of C (zie Chronische hepatitis, Chronische hepatitis). Ook wordt het ingezet bij bepaalde vormen van kanker (zie Middelen tegen kanker, hierna). Interferon-bèta vermindert soms de frequentie en de ernst van de perioden van ziekte bij multiple sclerose (Multipele sclerose (). Interferon-gamma wordt gebruikt ter preventie van infectie bij mensen met chronische granulomatose, een erfelijke aandoening van de witte bloedcellen.
Interferonen hechten zich aan lichaamscellen en roepen zo een immuunreactie op. Hun werking berust vooral op het activeren van witte bloedcellen, die een belangrijk onderdeel zijn van het immuunsysteem. Ook zijn interferonen in staat de vermeerdering van kankercellen te remmen. Verder kunnen ze bij bepaalde virussen, zoals het hepatitisvirus, de vermenigvuldiging in de lichaamscel verminderen of zelfs voorkomen.
Interferonen worden altijd via een injectie toegediend. In de meeste gevallen kan de arts of een verpleegkundige de patiënt leren dit zelf te doen.
De meest voorkomende bijwerking is een griepachtig syndroom, met koorts, spierpijn en hoofdpijn. Overige bijwerkingen zijn misselijkheid, moeheid en depressie. Roodheid en zwelling op de plaats van de injectie komen ook veel voor. Verder kunnen interferonen zowel lever- als nierafwijkingen veroorzaken. De arts zal dan ook regelmatig bloed- en urineonderzoek laten uitvoeren om de functies van die organen te controleren.