Een langdurige koorts waarbij het hart en de bloedvaten beschadigd kunnen raken
Deze zeldzame ziekte werd voor het eerst beschreven in Japan in 1967. Deze ziekte gaat gepaard met langdurige koorts, waarbij hart en bloedvaten schade oplopen. De ziekte komt tegenwoordig vaker in westerse landen voor, en doet zich iets vaker bij mensen van Aziatische en Afrikaanse afkomst voor. In ongeveer één op de vijf gevallen van de ziekte van Kawasaki treedt hartletsel op. Het is belangrijk dat de diagnose vroeg wordt gesteld, want de ziekte kan levensbedreigend worden.
De oorzaak is niet bekend, hoewel men vermoedt dat een bacteriële of virusinfectie de boosdoener is. Ondanks veel onderzoek is er echter nog geen bewijs gevonden om deze theorie te bevestigen.
De eerste symptomen treden in de loop van twee weken op en kunnen zijn:
- aanhoudende koorts die meer dan vijf dagen duurt;
- pijnlijke of jeukende, rode ogen, mogelijk in combinatie met een waterige afscheiding (zie Conjunctivitus);
- gebarsten, pijnlijke en opgezette lippen;
- keelpijn;
- opgezette klieren in de hals, in de oksels en in de liezen.
Na ongeveer een week met koorts kunnen de volgende symptomen optreden:
- rood worden van de handpalmen en voetzolen, meestal in combinatie met vervellende huid op de punt van de vingers en tenen;
- vlekkerige roze uitslag over het hele lichaam.
De ziekte van Kawasaki kan ernstige complicaties geven. Er kunnen bijvoorbeeld in de wand van de kransslagaders, die de hartspier van bloed voorzien, ballonachtige verwijdingen (zie Aneurysma, Aorta-aneurysma) ontstaan. Ook kan de hartspier ontstoken raken (zie Myocarditis). De ziekte van Kawasaki kan ook de bloedvaten in het hele lichaam beschadigen.
De diagnose van deze ziekte kan heel moeilijk zijn, omdat de symptomen erg lijken op die van een niet-ernstige virusinfectie, zoals een gewone verkoudheid. Ga naar de arts als uw kind koorts heeft die meer dan drie dagen aanhoudt of eerder als er andere verschijnselen bij zijn waar u zich zorgen over maakt (zie Koorts omlaag brengen). Als uw arts denkt dat het kind de ziekte van Kawasaki heeft, zal hij of zij het direct laten opnemen, omdat de behandeling het meeste effect heeft als men er binnen tien dagen na het begin van de ziekte mee begint. Men zal waarschijnlijk bloedonderzoek doen. Met behulp van echocardiografie kijkt men of het hart en de bloedvaten schade hebben opgelopen.
Een kind met de ziekte van Kawasaki krijgt per infuus immunoglobulinen toegediend. Dit is een bloedproduct met antistoffen die de infectie tegengaan. Behandeling met immunoglobulinen beperkt ook het risico op aneurysma en ontsteking van de hartspier, om redenen die men niet goed begrijpt. Meestal krijgt het kind hoge doses aspirine tot de koorts zakt. Gedurende een paar weken geeft men dan nog lagere doses.
De meeste kinderen met de ziekte van Kawasaki herstellen binnen drie weken volledig, maar moeten de maanden daarna wel regelmatig op controle komen. Wellicht verricht men dan ook weer echocardiografie. Aneurysma en myocarditis verdwijnen meestal na een paar maanden. De ziekte van Kawasaki is bij één op de vijftig gevallen dodelijk. Bij kinderen die genezen, bestaat een kleine kans dat ze later in hun leven een ziekte aan de kransslagader krijgen.
- Leeftijd
- Komt vooral voor bij kinderen jonger dan vijf jaar
- Komt vaker bij kinderen van Aziatische en Afrikaanse afkomst voor
- Geen factor van betekenis
- Geslacht
- Komt iets vaker voor bij jongens
- Erfelijkheid
- Komt vaker bij kinderen van Aziatische en Afrikaanse afkomst voor
- Leefwijze
- Geen factor van betekenis
