Longfunctietests (test)
De snelheid waarmee de longen zich vullen en legen, wordt gemeten met de spirometer. De longvolumetest laat zien hoe veel lucht de longen kunnen vasthouden. Ook kan de weerstand in de luchtwegen worden bepaald (body-box). Andere tests zijn de gaswisselingstest, waarbij koolmonoxide wordt ingeademd om te bepalen hoe snel gas via de long in het bloed wordt opgenomen, en metingen van het gehalte van zuurstof en andere gassen in het bloed, de arteriepunctie.
Met een spirometer wordt het volume lucht (in liters) bepaald dat u in een zekere tijd kunt in- en uitademen. Hieruit blijkt ook of de luchtwegen zijn vernauwd door een longaandoening. Spirometrie kan ook worden gebruikt om de werkzaamheid van bepaalde medicijnen voor de longen te bepalen, zoals bronchusverwijders.
- Gebruik van de spirometer
- U moet een aantal keren diep ademhalen door een mondstuk. De volumes in- en uitgeademde lucht zijn op de monitor te zien.
- Monitor
- Neusclip
- Spirometer
- Inademingsvolume
- Op deze grafiek is het effect te zien van medicijnen die de luchtwegen wijder maken bij iemand met astma. Het in één seconde uitgeademde volume lucht stijgt van 1 tot 2 liter.
Deze test meet het volume lucht (in liters) dat bij volledige ademhalingsteug wordt ingeademd en het volume dat in de longen achterblijft als weer volledig wordt uitgeademd. De longvolumetest wordt gebruikt bij aandoeningen zoals COPD, die het volume lucht beïnvloeden dat in de longen achterblijft.
- Tijdens de test
- U moet in een luchtdichte kast zitten en maximaal in- en uitademen via een buizensysteem, verbonden met meetapparatuur buiten de body-box. De volumes die u in- en uitademt, worden op de monitor grafisch weergegeven.
- Longfunctie-assistent
- Monitor
- Luchtdichte kast
- Neusclip
- Mondstuk
- Printer
- Grafiek van het longvolume
- Op de grafiek is de hoeveelheid ingeademde en uitgeademde lucht bij normale longen te zien.
