Aandoening waarbij herhaaldelijk medische hulp wordt gezocht voor niet-bestaande of zelfveroorzaakte lichamelijke symptomen
Het Münchhausensyndroom (ook nagebootste stoornis genoemd) is een zeldzame aandoening waarbij de patiënt beweert ziek te zijn en herhaaldelijk behandeling in verschillende ziekenhuizen zoekt. Symptomen waarover veel wordt geklaagd, zijn buikpijn, wegrakingen en koorts. Dit onverklaarbare verlangen om de rol van patiënt aan te nemen, lijkt een poging te zijn om aan het dagelijkse leven te ontsnappen en om te worden verzorgd en beschermd.
Het syndroom ontstaat meestal in de vroege volwassenheid en komt bij mannen meer voor. De lijders hebben vaak enige kennis van de symptomen en ziekenhuisprocedures, vaak doordat ze in de gezondheidszorg werken. Hierdoor kan onopgemerkt blijven dat ze fantaseren, totdat testen negatief blijken te zijn of operaties zijn uitgevoerd. Mensen met de aandoening proberen vaak persoonlijke details te verbergen of overdrijven hun toestand. Als er aan hen wordt getwijfeld, kunnen ze tegen de artsen klachten indienen en het ziekenhuis verlaten.
Het Münchhausensyndroom is eigenlijk een nagebootste stoornis waarbij iemand een lichamelijke ziekte of psychiatrische stoornis voorwendt, overdrijft of zichzelf opzettelijk verwondt. Deze stoornis komt het meest voor bij gezondheidswerkers.
Bij het Münchhausen-by-proxysyndroom beweert een ouder, meestal de moeder, dat haar kind ziek is en behandeling behoeft, terwijl de ouder de symptomen veroorzaakt.
Bij het Münchhausensyndroom en varianten treden de volgende gedragspatronen op:
- Dramatische voorstelling van symptomen en hun geschiedenis;
- Theatraal en ruzieachtig gedrag tegenover het medisch personeel;
- Veel kennis van medische termen en procedures.
De ‘patiënt’ kan sporen van operaties hebben. De patiënt kan zware pijnstillers eisen, mogelijk omdat er sprake is van een verslaving. Bij het Münchhausen-by-proxysyndroom kan een ouder een valse beschrijving van de symptomen geven of ze zelf opwekken. Het kind kan herhaaldelijk nodeloos in het ziekenhuis worden opgenomen en zelfs nodeloos operaties ondergaan.
De behandeling is moeilijk, want zodra artsen en/of verplegend personeel argwaan krijgen, pakt de patiënt zijn biezen. Vaak beseft het medisch personeel pas achteraf dat er sprake was van het Münchhausensyndroom.
Loochenen is een symptoom van de aandoening. Mensen met de aandoening snappen niet waarom ze dit doen, namelijk om de rol van zieke te verwerven. Dit staat in tegenstelling tot simulatie, waarbij men bewust de zaak oplicht voor eigen gewin, zoals de tandarts die zelf een vinger verwijdert om een uitkering te krijgen De arts zal proberen een rustige en steunende relatie met de patiënt op te bouwen en hem dan voorzichtig confronteren met het gedrag. Bij Münchhausen-by-proxysyndroom moet het kind voor zijn eigen veiligheid soms uit het gezin worden geplaatst.
- Leeftijd
- Begint meestal in de vroege volwassenheid
- Werken in de gezondheidszorg is een risicofactor
- Geen factor van betekenis
- Geslacht
- Komt meer voor bij mannen
- Leefwijze
- Werken in de gezondheidszorg is een risicofactor
- Erfelijkheid
- Geen factor van betekenis
