Myocarditis

Ontsteking van het spierweefsel van het hart, meestal als gevolg van een infectie

Myocarditis is een ontsteking van de hartspier, meestal als gevolg van een infectie. Vaak wordt de kwaal niet herkend, omdat er geen duidelijke klachten optreden. De ontsteking kan echter verergeren en tot pijn in de borst en uiteindelijk tot chronisch hartfalen. (Chronisch hartfalen) leiden.

De oorzaak van myocarditis is meestal een virusinfectie, voornamelijk een infectie met het Coxsackie-virus. Ook acuut reuma (Acuut reuma) kan tot myocarditis leiden, al is die aandoening door het algemene gebruik van antibiotica (Antibiotica) nu zeldzaam in het westen. Sommige auto-immuunziekten, bijvoorbeeld lupus erythematosus (Systemische lupus erythematosus (SLE)), waarbij het lichaam het eigen weefsel aanvalt, kunnen ook myocarditis veroorzaken.

De symptomen

Vaak veroorzaakt myocarditis helemaal geen klachten. Als er echter klachten zijn, ontwikkelen ze zich meestal in enkele uren of dagen. De belangrijkste zijn:

koorts;
vermoeidheid;
pijn op de borst;
hartkloppingen (zich bewust zijn van een onregelmatige of abnormaal snelle hartslag).

Als er hartfalen optreedt, kunnen daar later kortademigheid en gezwollen enkels bijkomen. Een enkele keer veroorzaakt myocarditis een plotseling overlijden bij zware inspanningen.

De diagnose

Als de arts myocarditis vermoedt, zal deze een ECG (Elektrocardiografie () laten maken om inzicht te krijgen in de elektrische activiteit van het hart, en een röntgenfoto (Röntgenopname (test)) om te kijken of het hart is vergroot. Met echocardiografie kan in het hart worden gekeken. Een bloedtest geeft aan of het om een infectie gaat en of er enzymen zijn die aangeven of het hart beschadigd is.

De behandeling

Myocarditis kan gunstig verlopen; het hart is dan na enkele weken tot maanden weer beter. Er kan zich echter een ernstige vorm van hartfalen ontwikkelen, waardoor een harttransplantatie (zie Harttransplantatie) nodig is.