Een aantal samenhangende symptomen van nierbeschadiging, bestaand uit verlies van eiwitten in de urine, een laag eiwitgehalte in het bloed en het opzetten van lichaamsweefsels (oedeem)
In de urine van een gezond persoon zitten geen eiwitten omdat de moleculen te groot zijn om door de glomeruli (de filtereenheden in de nieren) te dringen. Echter, als de fragiele glomeruli beschadigd zijn, kunnen grote hoeveelheden eiwitten vanuit het bloed in de urine (proteïnurie) terechtkomen. Dit gaat gepaard met een laag eiwitgehalte in het bloed en het vasthouden van zout door de nier, waardoor het gewicht toeneemt en oedeem ontstaat.
Het nefrotisch syndroom kan worden veroorzaakt door verschillende aandoeningen van de glomeruli. Bij kinderen betreft het vaak minimal change nefropathie, bij volwassenen onder andere membraneuze nefropathie, diabetische nierziekte of amyloïdose, waarbij een afwijkend eiwit zich in de organen ophoopt. Andere mogelijke oorzaken zijn reacties op medicijnen (NSAID’s), auto-immuunziekten (waarbij het lichaam de eigen weefsels aanvalt), zoals systemische lupus erythematosus. Ook kan het een complicatie zijn bij een infectie elders in het lichaam, zoals hepatitis B (zie Acute hepatitis).
De symptomen van nefrotisch syndroom treden meestal geleidelijk op in een periode van dagen of weken en worden erger naarmate meer eiwitten verloren gaan. Het kunnen zijn:
- schuimende urine;
- opgezwollen gezicht met dikke ogen;
- opgezwollen voeten, benen en buik;
- kortademigheid;
- toename van het lichaamsgewicht;
- verlies van eetlust.
Raadpleeg uw huisarts als u deze symptomen krijgt. Bij onderzoek valt vooral het oedeem op. De bloeddruk is vaak verhoogd.
Indien uw huisarts nefrotisch syndroom vermoedt, zal deze een urinemonster op eiwitten onderzoeken. Bloedonderzoek kan tonen hoeveel eiwitten er nog in aanwezig zijn en hoe de nierfunctie is. In de regel wordt u verwezen voor nader onderzoek, waaronder een nierbiopsie.
De behandeling bestaat in eerste instantie uit een zoutarm dieet en zout- en vochtafdrijvende middelen (diuretica, (Diuretica) om het oedeem tegen te gaan. Als de symptomen ernstig zijn, kan een behandeling in het ziekenhuis met intraveneuze toediening van diuretica nodig zijn. Met speciale bloeddrukverlagende middelen, ACE-remmers of angiotensine II-antagonisten probeert men het eiwitverlies te onderdrukken. In ernstige gevallen of bij nierfunctieverlies zijn corticosteroïden (Geneesmiddelen voor de hormoonhuishouding en de stofwisseling) en afweeronderdrukkende middelen (Immunosuppressiva) nodig om de achterliggende oorzaak te bestrijden.
- Leeftijd
- Komt vaker voor bij kinderen, maar kan op iedere leeftijd voorkomen
- Geen factoren van betekenis
- Geen factoren van betekenis
- Geslacht
- Geen factoren van betekenis
- Leefwijze
- Geen factoren van betekenis
- Erfelijkheid
- Geen factoren van betekenis
