Een kwaadaardige tumor in het weefsel van de slokdarm
In het Westen is slokdarmkanker zeldzaam; in landen als Iran en China komt deze vorm van kanker veel vaker voor. De aandoening komt bij mannen meer dan twee keer zo vaak voor als bij vrouwen, en het meest bij mensen tussen 60 en 70 jaar. De kans op overlijden is hoog, omdat de tumor vaak al enige tijd bestaat voordat de symptomen zich ontwikkelen. Tegen de tijd dat medische hulp wordt gezocht, is de tumor meestal al naar andere delen van het lichaam uitgezaaid.
De precieze oorzaak van slokdarmkanker is niet bekend, maar factoren die het risico op het krijgen van de aandoening vergroten, zijn roken en het nuttigen van veel alcohol. Men vermoedt dat vergif uit schimmels in het eten in China verantwoordelijk is voor het grote aantal gevallen. Mensen met bepaalde aandoeningen aan de slokdarm, zoals brandend maagzuur (Brandend maagzuur (zure-refluxziekte)), achalasie (Achalasie) en een Barrett-slokdarm (waarbij een deel van het slokdarmslijmvlies vervangen is door een slijmvlies dat lijkt op maag- of dunnedarmslijmvlies), hebben een grotere kans de ziekte te krijgen. Mensen met een chronische slokdarmaandoening wordt geadviseerd periodiek een endoscopie te ondergaan om tekenen van slokdarmkanker vroeg te kunnen herkennen.
Wanneer de aandoening zich aandient, zijn er vaak helemaal geen symptomen, maar zo gauw deze zich ontwikkelen duurt het nog weken of maanden voordat de slokdarm verstopt is. De klachten zijn:
- pijn bij en moeilijkheden met het slikken van vast voedsel, vooral van brood en vlees;
- later ook problemen met het slikken van vloeistoffen;
- terugstromen van net ingeslikt voedsel;
- hoesten ten gevolge van het in de longen komen van voedsel;
- verminderde eetlust en gewichtsverlies.
Als de tumor zich verbreidt en de luchtwegen aantast, kunt u kortademig worden en bloed ophoesten.
- Slokdarmkanker
- Op deze endoscopisch gemaakte foto zien we een tumor van het slokdarmslijmvlies.
- Tumor
- Wand van de slokdarm
Bij een endoscopie, waarbij een flexibele slang in de slokdarm wordt gebracht (zie Endoscopie van de bovenste spijsverteringsorganen), kan een biopsie worden genomen. Men kan ook een röntgenfoto met behulp van bariumpap maken (Bariumpap slikken (test)) om een blokkering in de slokdarm op te sporen. Is de diagnose eenmaal bevestigd, dan kan een CT-scan (-scannen) van borst of buik worden gemaakt om te bepalen of de tumor zich heeft verspreid (zie De stadia van kanker).
De vraag is nu of de kanker beperkt blijft tot de slokdarm of zich verspreidt in het weefsel rond de oorspronkelijke plek. Een plaatselijk gezwel kan worden verwijderd, maar dit is een grote operatie en bij slechts weinig patiënten wordt de diagnose vroeg genoeg gesteld om een operatie de moeite waard te maken.
Als de kanker zich al heeft verspreid of als de algehele gezondheid niet optimaal is, wordt de behandeling gericht op het verlichten van de symptomen.
Het plaatsen van een buisje (‘stent’) in het aangetaste deel van de slokdarm kan het slikken vergemakkelijken (zie Palliatieve chirurgie bij kanker). Aanvullende behandeling kan bestaan uit bestraling (Radiotherapie (bestraling) (behandeling)) en chemotherapie (Chemotherapie (behandeling)). z
Ongeveer één op de vier mensen die zijn geopereerd met het doel te genezen, leeft na vijf jaar nog. Voor mensen bij wie deze chirurgie geen kans had en niet is toegepast, is de levensverwachting gewoonlijk minder dan een jaar.
- Leeftijd
- Komt het meest voor tussen 60 en 70 jaar; is zeldzaam onder 50 jaar
- Roken en overmatig drankgebruik zijn risicofactoren
- Geen factoren van betekenis
- Geslacht
- Komt twee- tot driemaal zoveel voor bij mannen
- Leefwijze
- Roken en overmatig drankgebruik zijn risicofactoren
- Erfelijkheid
- Geen factoren van betekenis
