Coronaire angiografie (test)

Medische encyclopedie

Met coronaire angiografie worden de slagaders die de hartspier van bloed voorzien, zichtbaar gemaakt. Dit gebeurt door röntgenonderzoek waarbij een contrastvloeistof wordt ingespoten. Contrastmiddelen zijn stoffen die röntgenstraling tegenhouden. De angiografie is het onderzoek zelf; het angiogram is het resultaat van het onderzoek (de foto). Op een angiogram zijn vernauwingen en afsluitingen in de kransslagaders te zien. Dat zijn de slagaders die de hartspier zelf van bloed voorzien.

De arts,brengt een dun, buigzaam slangetje (katheter) in de liesslagader en leidt deze door de lichaamsslagader (aorta) naar de kransslagader. Dit gebeurt onder lokale verdoving. Daarna spuit hij met tussenpozen kleine hoeveelheden contrastvloeistof door de katheter. Er wordt een serie röntgenfilms gemaakt. Afgezien van het prikken in de lies doet het onderzoek geen pijn.

Als er ter plaatse in de een van de kransslagaders een vernauwing wordt gevonden, wordt ook vaak meteen een dotter- of stentbehandeling gedaan. Bij een dotterbehandeling (ook wel dotteren genoemd) maakt de arts een vernauwd bloedvat ‘open’ door er een opgeblazen ballonnetje doorheen te trekken. Bij een stent plaatst de arts een opgevouwen metalen buisje in het vernauwde bloedvat. Dit wordt met een ballonnetje uitgevouwen, zodat het daarna het bloedvat open kan houden

Een coronaire angiografie kan ook gecombineerd worden met bloeddrukmetingen in het hart en het afnemen van bloed voor zuurstofmetingen. In dat geval spreekt men van een hartkatheterisatie.

Tijdens de procedure: De katheter wordt zo in het hart gebracht dat het uiteinde in de kransslagader steekt; vervolgens wordt er contrastvloeistof ingespoten. De slagader en de kleinere bloedvaten worden zichtbaar op de röntgenfilm. Zo kan de arts alle kransslagaders in beeld brengen.