Elektrocardiografie (ECG) (test)

Medische encyclopedie

Net als een elektromotortje, gaat een hart pas kloppen als er een stroompje doorheen loopt. De elektrische prikkel die hiervoor nodig is, ontstaat in de sinusknoop. Dit is een klein orgaan boven in het hart. Deze ‘gangmaker’ wekt spontaan elektrische prikkels op en zorgt ervoor dat het hart tussen de 60 en 100 keer per minuut blijft slaan. Het stroompje loopt in minder dan een seconde door het hart heen. Als het stroompje bij een boezem of kamer aankomt, wordt deze geprikkeld om samen te trekken. De sinusknoop staat onder invloed van een regelcentrum in de hersenen. Bij inspanning activeert het regelcentrum de sinusknoop tot snellere afgifte van stroomstoten, waardoor het hart sneller gaat kloppen.

Met een elektrocardiogram (ECG) wordt de elektrische activiteit van het hart bekeken. De techniek wordt vaak gebruikt om abnormale hartritmes (te snel, te langzaam of onregelmatig) vast te stellen en om de oorzaak van pijn op de borst te onderzoeken. In het ziekenhuis wordt een elektrocardiogram meestal gemaakt door een hartfunctielaborant, praktijkassistent of verpleegkundige. U ligt hierbij op een onderzoektafel of ziekenhuisbed. Men brengt plakkers of zuignappen (elektroden, contactpunten van een elektrische geleider) aan op de huid van de borstkas. Eventueel met gebruik van een crème of gel voor een beter elektrisch contact. Zo nodig wordt de huid ter plaatse geschoren. De elektroden zijn met snoertjes verbonden met een ECG-apparaat dat per elektrode een spoor trekt op papier. Het apparaat maakt bij elke hartslag verschillende grafieken (ook wel afleidingen genoemd) tegelijk. Meestal worden tegelijkertijd 12 verschillende afleidingen gemaakt, vanaf verschillende delen van het lichaam; daarbij krijgt u ook plakkers op onderarmen en onderbenen. Elke grafiek toont de elektrische activiteit van een ander deel van het hart. De test is meestal in enkele minuten klaar en is veilig en pijnloos.

Tijdens de meting: De hartfunctielaborant brengt kleine elektroden op borst, polsen en enkels aan. De signalen worden als ECG-registratie zichtbaar.