Een aandoening van het binnenoor die aanvallen van ernstige duizeligheid, misselijkheid en slechthorendheid veroorzaakt
De ziekte van Ménière is een vrij zeldzame aandoening (ca. 15.000 mensen). Het staat niet vast wat de oorzaak van de ziekte is. Waarschijnlijk is er sprake van een te hoge productie van endolymfe in het labyrint. Dit beïnvloedt het gehoor- en evenwichtsorgaan en veroorzaakt ernstige, abrupte aanvallen van draaiduizeligheid, oorsuizen en gehoorverlies. Meestal is slechts één oor getroffen, soms echter beide oren. De aandoening komt het meest voor bij personen tussen de twintig en de zestig en zit soms in de familie. De aandoening kan uiteindelijk tot blijvende slechthorendheid leiden.
Aanvallen komen plotseling en kunnen enkele minuten tot verscheidene dagen aanhouden voordat ze geleidelijk verdwijnen. Tot de symptomen behoren:
- Plotselinge, ernstige duizeligheid en verlies van evenwicht (zie Duizeligheid, Duizeligheid);
- Misselijkheid en braken;
- Fluitende of suizende geluiden in het getroffen oor (zie Tinnitus, Oorsuizen, tinnitus);
- Slechthorendheid, met name voor lage tonen;
- Gevoel van druk of pijn in het oor.
De tijd tussen twee aanvallen varieert van enkele dagen tot jaren. Tinnitus kan constant zijn of zich alleen tijdens een aanval voordoen. Tussen de aanvallen kunnen duizeligheid en misselijkheid minder worden en kan het gehoor verbeteren. Door herhaalde aanvallen gaat het gehoor vaak achteruit.
De diagnose wordt meestal gesteld aan de hand van de ziektegeschiedenis. Dit gebeurt door de KNO-arts. Er zal een audiogram worden gemaakt, waarbij in het beginstadium sprake is van een perceptief gehoorverlies. Heel zelden kan de ziekte dezelfde symptomen geven als die van een tumor die de zenuw tussen het oor en de hersenen aantast (zie Acusticusneurinoom). Om die reden kan uw arts onderzoek aanvragen zoals een CT- of een MRI-scan om een tumor uit te sluiten.
U krijgt misschien medicijnen voorgeschreven om de misselijkheid te verlichten (zie Antibraakmiddelen). De arts kan ook een antihistaminicum aanbevelen ter verdere verlichting van misselijkheid en duizeligheid en om de frequentie van de aanvallen te verminderen. Bovendien kan hij kalmerende middelen zoals diapezam voorschrijven om stressinvloeden te onderdrukken (zie Angstreducerende middelen). Soms kunnen orale corticosteroïden en ‘plaspillen’ (zie Diuretica) worden gebruikt om aanvallen te voorkomen.
Blijf tijdens een aanval stil liggen met gesloten ogen en vermijd lawaai, bijvoorbeeld door oordopjes te gebruiken. Probeer tussen de aanvallen in stress te vermijden. Ook ontspanningstechnieken en een zoutarm dieet kunnen helpen.
Sommige mensen hebben, ondanks behandeling, last van invaliderende duizeligheid. Voor deze mensen kan de arts een ingreep aanbevelen om gentamycine in het middenoor te spuiten. Een andere mogelijkheid is een operatie om de zenuw tussen het binnenoor en de hersenen door te snijden. Deze ingreep geneest de duizeligheid en kan slechthorendheid in het behandelde oor voorkomen.
De symptomen worden meestal verlicht door medicatie. De frequentie en de ernst van de aanvallen nemen na verloop van jaren meestal af, maar het gehoor wordt meestal progressief slechter met elke aanval. Als de doofheid totaal wordt, verdwijnen de andere symptomen gewoonlijk.
- Leeftijd
- Komt het meest voor tussen 20 en 60 jaar
- Een zoutrijk dieet kan de frequentie van de aanvallen verhogen, stress speelt een rol
- Geen factor van betekenis
- Erfelijkheid
- Zit soms in de familie
- Leefwijze
- Een zoutrijk dieet kan de frequentie van de aanvallen verhogen, stress speelt een rol
- Geslacht
- Geen factor van betekenis
