In speciale gevallen kan iemand onder dwang worden opgenomen. Dit kan alleen als iemand een psychische stoornis heeft en daarom gevaarlijk is voor zichzelf of anderen. De opname is dus geen straf, zoals bij misdadigers. Het is bedoeld om de persoon of de omgeving te beschermen. Er is een aparte wet hierover. Dit is de Wet Bijzondere Opnemingen in Psychiatrische Ziekenhuizen (Wet BOPZ). Hierin staat of en hoe gedwongen opname mag gebeuren. De rechter of burgemeester beslist of iemand gedwongen opgenomen wordt.
De rechter kan beslissen dat iemand opgenomen moet worden. Die beslissing heet een rechterlijke machtiging. De rechter beslist op basis van een verklaring van een arts. Als een opname langer dan 6 maanden nodig is, beslist de rechter opnieuw.
Soms moet er snel besloten worden omdat er direct gevaar is. Dan kan de burgemeester deze beslissing nemen. Dit heeft een inbewaringstelling. De burgemeester beslist ook op basis van een verklaring van een arts. Om de gedwongen opname te verlenen, moet de rechter alsnog een machtiging afgeven.
Instellingen of zorgverleners kunnen nog meer maatregelen nemen als iemand is opgenomen. Hierbij wordt iemands vrijheid nog meer beperkt. Iemand mag dan bijvoorbeeld geen post of bezoek meer ontvangen. Of iemand mag niet van de afdeling af of niet telefoneren. Deze maatregelen mogen alleen als er gevaar is voor de gezondheid. Of als men denkt dat de orde in de instelling verstoord kan worden. Of als men vreest voor strafbare feiten.
Bent u niet tevreden? Heeft u nog vragen of twijfels? Vertel dit dan aan uw zorgverlener of zijn of haar leidinggevende. Zij weten vaak het meest over uw situatie. En ze kunnen vaak het snelste een oplossing of een antwoord geven.
Kunt u de zorgverlener zelf niet spreken? Of heeft u na een gesprek nog steeds vragen en twijfels? Bespreek het dan met een ondersteuner bij de zorgaanbieder of bij Zorgbelang.
