Is ambulante of deeltijdbehandeling niet genoeg, dan kan iemand worden opgenomen in een kliniek. Dit kan een algemeen psychiatrisch ziekenhuis zijn, een psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis of van een academisch ziekenhuis, of in een herstellingsoord.
Voor verslavingen zijn er aparte klinieken voor alcohol en voor drugs. Ook voor sommige psychische stoornissen zijn er aparte klinieken. Ook kinderen en jeugdigen hebben hun eigen klinieken.
Er zijn ook mogelijkheden voor crisisopname. Dit is voor mensen die plotseling problemen krijgen, waarbij een (tijdelijke) opname de enige mogelijkheid is om ze snel te helpen. De duur van zo’n opname varieert van een paar uur tot een paar dagen of een kleine week. Daarna gaat de behandeling ambulant verder, in deeltijd of in een opname in een psychiatrisch ziekenhuis.
Behandeling gebeurt altijd op vrijwillige basis. Waneer mensen echter een gevaar zijn voor zich zelf of voor hun omgeving en als dat gevaar wordt veroorzaakt door een psychische stoornis, dan kunnen ze gedwongen worden opgenomen. Omdat dit een vorm van vrijheidsberoving is, wordt een gedwongen opname opgelegd door de rechter. Hij doet dit alleen onder strikte voorwaarden die in een aparte wet zijn vastgelegd (wet BOPZ).
Er zijn mensen die weliswaar langdurige zorg of ondersteuning nodig hebben, maar voor wie een psychiatrisch ziekenhuis een te zware vorm van zorg is. Voor hen zijn er de beschermende woonvormen. Dit zijn kleinschalige woonvormen, liefst in gewone woonwijken. De zorg gaat hier veel meer om wonen, aangevuld met ondersteuning op maatschappelijk en sociaal vlak, dan om behandeling.
De afgelopen jaren zijn er steeds meer beschermende woonvormen gekomen.
De beschermende woonvormen zijn organisatorisch meestal deel van een grote GGZ-organisatie. Soms zijn het zelfstandige instellingen, bekend onder de naam (RIBW).
