De zorgverlener mag aan sommige mensen informatie over u geven. Dit zijn de mensen van wie u zorg krijgt. Of het zijn degenen aan wie de zorgverlener de zorg overdraagt. Een waarnemer of de huisarts mag de informatie ook krijgen. Dat is nodig omdat de zorg dan goed op elkaar aansluit en wordt afgestemd. Natuurlijk mag (en moet) de zorgverlener ook aan uzelf informatie geven.
De zorgverlener moet soms uw toestemming vragen. Bijvoorbeeld als hij informatie over u wil geven aan mensen die geen zorg verlenen aan u. Zoals de zorgverzekeraar, uw familie of medecliënten. U moet wel duidelijk zeggen aan wie hij welke informatie mag geven.
Er zijn een paar uitzonderingen op deze algemene regels. Als iemand minderjarig is, mag de zorgverlener aan de wettelijk vertegenwoordiger informatie geven. Dit geldt ook als iemand niet zelf kan beslissen. Soms mogen anderen informatie over u krijgen vanwege de wet. Bijvoorbeeld bij gevaar voor besmetting. Dit staat in de infectieziektenwet. De zorgverlener mag alleen informatie geven aan anderen als er risico is op ernstig gevaar. Bijvoorbeeld bij kindermishandeling.
Krijgt u een nieuwe baan? Neemt u een nieuwe verzekering? Of gaat u een opleiding doen? Dan moet u misschien naar een medische keuring. Bij een medische keuring zijn de regels anders. De keuringsarts mag de uitkomsten van de keuring doorgeven. Dit staat in de wet, de WBGO. U mag wel het keuringsrapport eerst bekijken. Wilt u daarna niet dat de keuringsarts het rapport doorgeeft? Dan kunt u dat tegenhouden.
Bent u niet tevreden? Heeft u nog vragen of twijfels? Vertel dit dan aan uw zorgverlener of zijn of haar leidinggevende. Zij weten vaak het meest over uw situatie. En ze kunnen vaak het snelste een oplossing of een antwoord geven.
Kunt u de zorgverlener zelf niet spreken? Of heeft u na een gesprek nog steeds vragen en twijfels? Bespreek het dan met een ondersteuner bij de zorgaanbieder of bij Zorgbelang.