Overproductie van schildklierhormonen waardoor allerlei lichaamsfuncties sneller verlopen
Als de schildklier te veel hormonen produceert, worden veel lichaamsfuncties door deze hormonen gestimuleerd, waardoor ze sneller verlopen. Deze aandoening staat bekend als hyperthyreoïdie en is een van de meest voorkomende hormoonafwijkingen. Hyperthyreoïdie komt zeven- tot tienmaal zo vaak voor bij vrouwen en ontwikkelt zich gewoonlijk tussen twintig en vijftig jaar.
Ongeveer drie van de vier gevallen worden veroorzaakt door de ziekte van Graves, een auto-immuunziekte waarbij het afweersysteem antilichamen aanmaakt die de schildklier stimuleren, met overproductie van de hormonen tot gevolg. De ziekte van Graves doet zich vaak in families voor en men vermoedt dan ook een genetische basis van de ziekte. In zeldzame gevallen kan hyperthyreoïdie in verband worden gebracht met andere auto-immuunaandoeningen, vooral met de huidziekte vitiligo (Vitiligo), en bloedarmoede (zie Megaloblastaire anemie). In sommige gevallen leiden hormoonafscheidende schildklierknobbeltjes (Schildklierknobbeltje) tot hyperthyreoïdie. Ontsteking van de schildklier (Schildklierontsteking) kan tijdelijk leiden tot de symptomen van hyperthyreoïdie.
In de meeste gevallen ontwikkelen de symptomen van hyperthyreoïdie zich geleidelijk gedurende enkele weken en zijn:
- gewichtsverlies ondanks toegenomen eetlust en voedselconsumptie;
- snelle, soms onregelmatige hartslag;
- tremor (constant trillen) van de handen;
- warme huid, die vochtig is van het zweten;
- overgevoeligheid voor warmte;
- angsten en slapeloosheid;
- frequente stoelgang;
- gezwel in de nek door de opgezette schildklier (zie Struma, Struma);
- spierverslapping;
- bij vrouwen onregelmatige menstruatie.
Mensen met hyperthyreoïdie die door de ziekte van Graves veroorzaakt wordt, kunnen ook uitpuilende ogen hebben (zie Exoftalmie).
Indien uw huisarts hyperthyreoïdie vermoedt, kan hij een bloedonderzoek laten doen. Daarbij zal het schildklierstimulerend hormoon (TSH) en eventueel het schildklierhormoon zelf worden bepaald. Uw huisarts zal ook aan uw nek voelen om te bepalen of uw schildklier is opgezet. Als er een gezwel in het gebied van de schildklier gevonden wordt, kan een scan (Radionuclidescanning) worden uitgevoerd.
Symptomen van hyperthyreoïdie kunnen in eerste instantie worden verlicht met bètablokkers (Bètablokkers) die de tremor en de angsten verminderen, maar geen invloed hebben op de hoeveelheid hormonen. Er bestaan drie behandelingen die gericht zijn op het omlaag brengen van de productie van schildklierhormonen. De eerste is de toediening van medicijnen tegen schildklierhormonen (zie Medicijnen voor hyperthyreoïdie, Geneesmiddelen voor hyperthyreoïdie); deze worden gebruikt als de hyperthyreoïdie wordt veroorzaakt door de ziekte van Graves. Ze onderdrukken de productie van schildklierhormonen. Ze moeten gedurende twaalf maanden worden ingenomen, waarna de schildklier vaak weer normaal werkt. Het gebruik van radioactief jodium is de meest effectieve behandeling van knobbels in de schildklier die hormonen afscheiden; hierbij moet men radioactief jodium slikken. Het jodium wordt door het lichaam opgenomen en hoopt zich op in de schildklier waarbij het een deel vernietigt. Als de behandeling met medicijnen niet helpt, wat zelden het geval is, kan het nodig zijn een deel van de schildklier operatief te verwijderen.
Veel mensen herstellen na de behandeling volledig. Hyperthyreoïdie kan echter terugkomen, vooral bij mensen met de ziekte van Graves. Na een operatie of het gebruik van radioactief jodium zou het restant van de schildklier niet meer voldoende hormonen aan kunnen maken (zie Hypothyreoïdie). Het is daarom belangrijk dat de hormoonspiegel na behandeling regelmatig wordt gecontroleerd, zodat hormoonsupplementen kunnen worden gegeven.
- Leeftijd
- Komt het meest voor tussen 20 en 50 jaar
- Komt soms in families voor
- Komt soms in families voor
- Geslacht
- Komt meer voor bij vrouwen
- Erfelijkheid
- Komt soms in families voor
- Leefwijze
- Komt soms in families voor